Madagaskar

In juni 2001 vond in Madagaskar een totale zonsverduistering plaats. Omdat ik zowel Madagaskar wilde bezoeken als getuige wilde zijn van een totale zonsverduistering, kon ik twee vliegen in een klap slaan. 4 juni vertrok ik met Air France via Parijs naar Antananarivo, de hoofdstad van het wonderlijke eiland in de Indische Oceaan. Na een paar dagen acclimatiseren in een van de prachtige natuurparken, begon de avontuurlijke tocht via Antsirabe over de Tsiribihina-rivier naar Morondava aan de westkust. Dit is een ongebruikelijke route, die ik speciaal gekozen heb om de door eclipstoeristen veroorzaakte drukte langs de hoofdroute te vermijden. Er waren in juni namelijk meer buitenlanders op het Rode Eiland dan er normaal het hele jaar komen en daarop zijn de toeristische voorzieningen en infrastructuur niet berekend.

Vanaf Morondava reisde ik met het typische Malagasy vervoermiddel, de taxi-brousse, naar de kleine kustplaats Morombe waar tijdens de totale zonsverduistering de grootste kans op een heldere hemel zou zijn. Deze rit nam in totaal 32 uur in beslag, om een indruk te geven.

Ook zonder (buitengewoon spectaculaire) totale zonsverduistering is Madagaskar een bezoek meer dan waard. Het eiland heeft een flora en fauna die uniek is in de wereld. Driekwart van alle planten en dieren komen nergens anders op de wereld voor. Helaas is al 85 procent van de oorspronkelijke, paradijselijke natuur verwoest voor landbouw en veeteelt. Wat er nog over is wordt voor een deel beschermd, maar wordt door schaalverkleining ernstig bedreigd. Dankzij het toerisme is de bevolking gelukkig gaan inzien dat ook natuur economisch bestaansrecht heeft, maar volgens pessimisten is het inmiddels te laat om de unieke planten- en dierenwereld van Madagascar van de ondergang te redden. Voor mij was dat samen met de eclips een reden om mijn bezoek aan het bijzondere eiland niet langer uit te stellen.

Madagaskar was bepaald niet mijn makkelijkste reis, maar ik kijk er met buitengewoon plezier op terug. Liefhebbers van stedenschoon kunnen het eiland links laten liggen, maar mensen die bijzondere natuur waarderen zijn er aan het juiste adres. Daarbij behoren de Malagasy tot het vriendelijkste volk dat ik tijdens mijn vele reizen ontmoet heb. Niettemin zijn de voorzieningen en infrastructuur op het eiland schaars en slecht van kwaliteit. Voor de individuele reiziger is flink wat reiservaring dan ook beslist op zijn plaats, evenals kennis van de Franse taal.