Woensdag, 16 september 2009

Met slechts tien minuten vertraging wordt de Boeing 737 van de KLM weggeduwd van Gate D12 van onze nationale luchthaven. Een gevoel van opluchting bekruipt mij, want ik realiseer mij dat ik wel erg weinig tijd heb uitgetrokken voor de overstap op Londen Heathrow. Tussen landing en vertrek zit slechts 2,5 uur. Tenminste, als mijn eerste vlucht geen vertraging heeft. Als ik een uur te laat van Schiphol was vertrokken, had ik waarschijnlijk mijn vlucht naar Delhi en dus mijn hele reis naar Bhutan op mijn buik kunnen schrijven. Naar mate het taxiën vordert, ebt de opluchting over de stiptheid van de KLM langzaam maar zeker weer weg. Het vliegtuig wordt naar de ver weg gelegen Polderbaan geleid en dat voegt altijd een kwartier toe aan de reistijd. Bovendien staat er een flinke file voor de startbaan. Maar dan beginnen eindelijk de motoren te brullen. Om vijf over half acht in plaats van vijf over zeven. Vijf minuten later zie ik Nederland achter mij verdwijnen. Mijn eerste verre reis sinds acht jaar is begonnen.
Om tien over half acht landen we op Heathrow. Nog ruim twee uur om mijn vlucht naar Delhi te halen. Alles duurt echter een eeuwigheid. Ik zat vrij achterin het toestel en voor mijn gevoel duurt het meer dan een kwartier voordat de passagiers eindelijk in beweging komen richting uitgang. Ik struikel er achteraan en loop gehaast naar de douane. Een eindeloze rij voor Her Majesties Customms maakt het er niet vrolijker op. Het is een voorbode voor wat mij nog te wachten staat op het aan chronische ondercapaciteit lijdende vliegveld van de Britse hoofdstad.
Door het lange wachten bij de douane hoef ik bij de bagageband weinig geduld te hebben. Met de rugzak over mijn schouder loop ik in marstempo naar de uitgang. Ik ben aangekomen op Terminal 4 en moet naar Terminal 3 voor de vlucht naar India. Die Terminals liggen zover uit elkaar, dat ik met de metro moet. Gelukkig haal ik die net. Ik begin al aardig bezweet te worden. Aangekomen bij het station voor Terminal 3 blijk ik nog een behoorlijke afstand te voet te moeten afleggen. Eerst met drie roltrappen naar de oppervlakte en dan door een eindeloos gangenstelsel naar de vertrekhal. Alles bij elkaar is het dik een kwartier lopen en ik loop echt snel. In de vertrekhal is het nog behoorlijk zoeken naar de incheckbalie van Air India. Het is intussen bijna half negen. De grondstewardess van Air India adviseert mij om direct naar de gate te gaan, hoewel een bordje aangeeft dat de incheckbalie pas om negen uur sluit. Het blijkt al snel dat ik er goed aan heb gedaan om de raad op te volgen. Voor de veiligheidscontrole staat opnieuw een rij alsof vandaag alle Britten besloten hebben te gaan vliegen. Er zit nauwelijks beweging in de mensenmassa. Ik bel maar even naar huis om te melden dat ik in ieder geval mijn instapkaart heb, dus dat ik Delhi wel zal halen.
Tijd om winkeltjes te bekijken is er niet meer. Ik moet naar Gate 31 en dat schijnt twintig minuten lopen te zijn. Ik loop het in een kwartier. Aangekomen zie ik Gate 30, Gate 32, 33 enzovoort. Maar geen Gate 31. Een bewaker stuurt mij terug. Ik was er voorbij gelopen in de veronderstelling dat Gate 31 na Gate 30 zou komen. Niet dus. Ik kan meteen doorlopen naar het vliegtuig, dat al behoorlijk vol zit. Het is niet duidelijk hoe laat het toestel zal vertrekken. Op mijn ticket staat 22.00u. Op de borden staat 21.30u. Het wordt uiteindelijk 21.45u.
Het vliegtuig is een Boeing 777, met negen plaatsen naast elkaar en twee gangpaden. Ik zit op plaats 24k met naast mij een Indiaas stel. Er zitten trouwens overwegend Indiërs in het toestel. Engeland verdwijnt in de diepte en ik ga eens kijken hoe het schermpje in de stoel voor mij werkt. Er kan uit verschillende films worden gekozen. Amerikaanse en Indiase films. Ik zet Mama Mia op. Een vreselijk flauwe film, maar wel met de goede muziek van Abba. Ik probeer ook de andere mogelijkheden van het schermpje uit, maar die werken niet. Het is niet mogelijk om de route van het vliegtuig te volgen, wat ik toch wel erg jammer vindt en de boordcamera waarmee je kan zien wat de piloot ziet, werkt ook al niet. Ik doe mijn schoenen uit en bereid mij voor op een zit van ruim zeven uur.
Na een uur komen de stewardessen langs. Forse Indiase vrouwen, die heel kortaf hun werk doen. Eerst een drankje met een soort nootjes. Een uurtje later het diner. Een bakje vis, miniaardappeltjes en kouseband. Er zit ook een soort salade bij, maar die is zo gepeperd dat het voor een westerling niet te eten is. Als toetje zijn een soort rijstepap en een bekertje yoghurt toegevoegd. Ik zet een nieuwe film op, maar na een tijdje kan ik mij er niet meer op concentreren. Buiten is niets te zien en langzaam maar zeker overvalt de slaap mij.